Spinnenwiel

Twee jaar terug begon ik (wéér, 40 jaar terug deed ik het ook al eens😊) met spinnen.  Ik begon met een Bogway Handspinner (klik) maar al snel raakten DH en ik naar de Kringloop en kochten we een oud spinnewiel. DH was een poos zoet met het repareren en vervangen van onderdelen (het blogje waarin ik dat allemaal heb laten zien is verdwenen van mijn blog??).
Om nog even te laten zien hoe het was:

Vóórdat het onderhanden werd genomen

en nádat alles was gerepareerd. 

Ik heb er best veel op gesponnen en het spinnewiel doet het nog prima, maar ik wilde een ander! 

Op YouTube had ik namelijk een aantal keren spinnewielen gezien met dubbele trappers en dat leek me zo fijn: zo wordt de kracht immers over beide benen verdeeld en het spint ook wat 'rustiger'. 

Ik vertelde het tegen DH en die ging eens rondneuzen op internet. Het was immers een mooi project voor hem om zelf te maken! Het hout moest natuurlijk uit de winkel komen, maar veel onderdelen kon hij zelf maken met zijn 3D-printer.

Ik zal jullie alle finesses besparen, maar hij is er ruim 4 maanden iedere dag mee bezig geweest! Ieder onderdeel dat op de printer gemaakt ging worden, moest eerst getekend worden in de computer. Na het printen bleek dan soms dat het tóch niet optimaal was en dan moest de tekening aangepast worden en opnieuw geprint. 

Even een paar foto's:

Het spinnewiel werd eerst in het klein ontworpen 

en ja, die pop heb ik in het verleden zelf gemaakt 😊

'Kogellagers' en zo...

Het onderstel moest aangepast en omdat het in de schuur zo heet was, werd er binnen in de koele kamer geklust 😉

Lekker buiten spinnen in juni

Toer de France én Tour de Fleece

Het spinnewiel werkt bijna optimaal. Af en toe komen er wat dingetjes naar voren die aangepast moeten worden, maar gelukkig heb ik een hele handige man in huis die het niet erg vindt wanneer zijn vrouw weer om een aanpassing vraagt.😊

Kennen jullie de Tour de Fleece? Tijdens de Tour de France wordt er wereldwijd (maar toch het meest in Europa denk ik) gesponnen. Er zijn zelfs heuse teams waarin een aantal spinsters samen een doel voor ogen hebben of gewoon voor de gezelligheid samen spinnen (in eigen huis of bij elkaar). In diverse social mediagroepen worden berichten naar elkaar gezonden ter stimulatie en inspiratie. Heel even heb ik gedacht om me ook aan te melden voor zo'n team, maar voorlopig spin ik liever nog even 'alleen' zodat er geen 'verplichtingen' zijn en dus ook geen 'druk'.  De enige druk die ik heb, is dat ik van mijzelf iedere dag dat de mannen op de fiets zitten achter het spinnewiel kruip en wat 'meters' maak. 

Wil je eens een kijkje nemen in zo'n Tour de Fleece team dan vind je hier een voorbeeld op Facebook. (zelf heb ik geen Facebook, maar dit is een openbare groep)

Hé hé....

Ja ik weet het: het is een tijd terug dat ik geblogd heb. Dat heeft geen echte reden hoor, maar ik kom er gewoon niet aan toe. Tijd genoeg, maar het bloggen gaat eigenlijk het beste op de 'oude' computer en die is zó traag met opstarten..... en dan gaat ie ineens ook nog eens updaten en zo, grrrr. Kortom: ik heb er nooit zin in 😏. Bovendien moet ik daarna nog de foto's op mijn telefoon in voegen en ze daarna op de computer weer bewerken...
Op mijn telefoon kan ik ook wel bloggen, maar dat kleine schermpje typt niet lekker en op mijn tablet zit het toetsenbord aldoor in de weg in het scherm.... Bovendien zit ik de laatste tijd veel minder achter al die rechthoekige schermpjes en doe lekker andere dingen.

Afijn excuses genoeg, maar nu kreeg ik een vraag van Albèrtje en dat was net het duwtje dat ik nodig had! (dank je wel Albèrtje!)

Albèrtje wilde weten hoe ik mijn wol had geverfd. Wol? Verven? Ik hoor het jullie denken, hihi. 

Even uitleggen dus:

Afgelopen zondag zijn twee schapen geschoren. Daar mocht ik bij zijn en ik mocht de vachten gelijk meenemen. Het ene schaap (links) is een Texelaar, het andere is een Swifter.

Eenmaal thuis ben ik meteen begonnen met het uitzoeken van de vachten want er zat nogal wat viezigheid in. Daarna heb ik ze in gedeeltes gewassen. Dat ging prima, want wat is het deze week heerlijk droogweer!

De vacht van de Swifter was een stuk zachter en mooier dan die van de Texelaar. Ik ben dan ook begonnen met het spinnen van de Swifter (nadat ik eerst een deel van de vacht gekaard had). Toen ik twee klosjes vol had, heb ik ze getwijnd. 

De draad is niet overal gelijk, maar die oneffenheidjes vind ik leuk. Waarschijnlijk ga ik met dit garen weven en dan geeft de onregelmatigheid een extra effect.

Vorig jaar had ik al eens filmpjes op YouTube gezien over het verven in de magnetron en toen ik daar in de podcast van Terralita (klik) weer over hoorde, besloot ik het eens te proberen.

Daar komt je antwoord Albèrtje:

Eerst heb ik de wol geweekt en daarna een uur zachtjes laten pruttelen in een pan met een aluinoplossing. 

Vervolgens heb ik de uitgeknepen streng op een stuk magnetronfolie gelegd. (handdoek eronder!)

Met een klein lepeltje tikte ik hier en daar een klein beetje verfpoeder (van Ashford) op de streng. (achteraf vind ik dat ik nóg minder poeder kan gebruiken).

De streng werd omgedraaid en de andere kant werd op dezelfde manier bepoederd. 

Daarna werd de streng straks opgerold in de magnetronfolie. De rol werd als een slakkenhuis opgerold en in een glazen schaal gelegd.

1 minuut in de magnetron op 720 W. Daarna even eruit gehaald en gekeken of het vocht in de folie nog gekleurd is.
Dit heb ik 3 keer herhaald.  Daarna heb ik het iets af laten koelen en het plastic eraf gehaald. Tot slot goed uitgespoeld en gedroogd. 

De strengen zien er mooi uit en het werkt erg makkelijk in de magnetron. Toch zal ik het niet snel nog een keer doen: de verf is niet op voedselbasis maar 'acid dye' en ik vind het niet fijn dat er dampen in de magnetron komen.

Daarom heb ik vanmorgen een andere manier geprobeerd:

Dit keer gebruikte ik 2 strengen wol van vorig jaar. Één streng is helemaal witte Texelaar, de andere is 50% witte en 50% blauwe Texelaar. Ik heb ze apart geverfd.

De wol is een uur geweekt in water met azijn. 

Ondertussen maakte ik de verf klaar:

In glazen potjes een heel klein beetje verfpoeder gedaan (Ashford). Een scheut azijn erbij en goed geroerd. Tot slot nog wat kokend water erbij zodat de verf goed op kon lossen. 

Daarna een 'bodempje'koud water in de pan en de streng erin. De streng kwam dan niet overal onder water. 

Het water in de pan verhit tot het bijna kookte (er kwamen bellen naar boven) en toen direct het vuur uitgedraaid.

Ik heb grote injectiespuiten gevuld met de verfvloeistof en die hier en daar over de streng verdeeld. (zowel in het water als op de daarboven stekende delen ).

Vervolgens heb ik het af laten koelen tot het koud was. Daarna in één snelle beweging de streng eruit gehaald en in spoelwater gelegd. Dit is belangrijk om te voorkomen dat de verf zich verder verspreid. Tot slot is de streng goed uitgespoeld en gedroogd.

Deze strengen zijn ook mooi geworden en ik vind deze manier van werken een stuk fijner. Het enige nadeel is dat de azijn nogal stinkt. 

Op YouTube heb ik een aantal filmpjes bekeken die handig waren. De links er naar toe zet ik hieronder.

Voor het verven in de magnetron klik hier

Voor de tweede manier van verven klik hier

Op mijn YouTube kanaal heb ik verschillende afspeellijsten gemaakt, waaronder ook eentje over het verven van wol. Daar zijn meerdere handige filmpjes te zien. klik hier

Binnenkort zal ik een blogje plaatsen waarop jullie kunnen zien waar ik zoal mee bezig ben (geweest). 

Spinnen

Al eerder liet ik jullie zien dat ik vreselijk verwend was door Albèrtje (klik) en Marloes (klik). Wat een lieve 'meiden' en wat had ik een heerlijkheden gekregen om verlekkerd naar te kijken. Maar het bleef natuurlijk niet bij kijken; er is ook al wat mee gedaan:

Hier staat links de Blauwe Texelaar naast Sara

En hier zijn ze samen getwijnd

Bij het spinnen van de kameel had ik een toepasselijk weertje uitgezocht 

En zo ziet de eerste gesponnen streng van de kamelenvacht er uit

Het werd steeds moeilijker om de verschillende strengen uit elkaar te houden, dus ik ben begonnen met labelen

Dit was een verfexperiment: ik heb een streng Sara geverfd in sterke koffie; wat een mooie kleur is dat geworden!

Wéér verwend!

Wat wonen er toch een lieve mensen in blogland. Vanmiddag kwam de pakjesman opnieuw een pakje brengen, dit keer kwam het van Marloes.
Wat een feest om zo'n pakje open te mogen maken:

Er zaten heerlijke theetjes in, een lief kaartje én vezels waarmee ik kennis mag maken.
Het wit in het zakje is mohair van de geit op de kinderboerderij bij Marloes in de buurt.
Het bruin is kamelenvacht uit de dierentuin. Dit is dus voor het eerst in mijn leven dat ik een kameel kan voelen én ruiken. (nou ja, zijn vacht dan hé *Ü*)

Lieve Marloes, reuze bedankt, ik ben er erg blij mee!

Verwend!

Afgelopen maandag plaatste ik een blogje over mijn spinnewiel en liet ik de eerste strengen zien die ik van Sara's schapenvacht daarop had gesponnen. Die had ik gekaard met hondenborstels. Maar dat is nu niet meer nodig, want ik ben enorm verwend door  Albèrtje!! Zij had een paar kaardhorstels voor me, wat fijn!

Maar die zaten niet alleen in het pakje, nee,  er zaten ook zakken met vezels in: vlas, sisal, blauwe texelaar, kerry hill en zelfs zijde. Alle zakken gingen open om te kijken, te ruiken en te voelen. Wat een mooie verschillende materialen.  Ik ben reuze benieuwd wat daarvan uit mijn handen gaat komen, dit blogje krijgt in ieder geval vervolg.

Lieve Albèrtje, reuze bedankt voor deze verwennerij,  ik ben er erg blij mee!

Spinnen en weven

Op 11 juli liet ik jullie zien dat ik ben begonnen met spinnen. Er valt nog een heleboel te leren, maar het is wel reuze leuk om te doen.

Inmiddels heb ik 4 bolletjes klaar. De blauwgroene rechts hadden jullie in het vorige blogje al gezien. De zalmkleurige rechtsachter heb ik gemaakt van IJslandse Kemba Viltwol. Een wol die geschikt is voor vilten én spinnen. Nou dat laatste vond ik nogal tegenvallen: de wol is erg stug en plakt flink aan elkaar. Het resultaat is een ongelijk gesponnen draad (maar dat vind ik dus níet erg).

Het rode bolletje linksachter (waarover verderop wat meer) is gemaakt van wol van Sara. Ik zal jullie even aan haar voorstellen:

Sara en ik kennen elkaar al een flinke poos en als dank voor de sneetjes brood kreeg ik van haar een halve vacht. Ik weet nog niet goed waar ik op moet letten bij het uitzoeken van de vacht dus ik heb gewoon maar een zak vol meegenomen. Nou dat heb ik geweten: schapenkeutels, heel veel hooi, stukken vacht die zo tegen elkaar aan zijn gewreven dat ze niet meer los te krijgen zijn... maar daartussen ook genoeg mooie vacht waarmee ik aan de slag kon.

Eerst maar eens een deel voorzichtig gewassen. Wat kwam er een vuil van de vacht af en wat werd dat mooi wit!

Daarna gedroogd en gesponnen. Dat viel niet mee, want de lanoline uit de vacht was weggespoeld met het waswater. Soms moest ik dan ook hard trekken aan de vacht om een mooie pluk te krijgen om te spinnen. Dat moest dus anders.

Marloes had me getipt dat ik een hondenborstel kon gebruiken. En na een bezoekje aan de dierenwinkel kwam ik met twee hondenborstels thuis. De eigenaar van de winkel snapte er niets van, want ik kon de honden toch één voor één borstelen?

Afijn, nadat ik weer een aantal filmpjes op YouTube had bekeken (wat zou ik toch zonder YouTube moeten?) begon ik te kaarden met de hondenborstels. Ze zijn dan misschien niet zo breed en groot als 'normale' handkaarden, maar het werkt!
Inmiddels heb ik al een doos vol met mooie gekaarde rolletjes en ik die spinnen heerlijk!

Okee, ik had jullie beloofd nog wat meer informatie te geven over het rode bolletje:
Dat is ook gemaakt van Sara's vacht en niet gekaard. Het baasje van Sara (een lieve puber) kwam ons rode bieten brengen uit zijn moestuin. Heerlijk vers nét uit de grond. Zou ik het rode bietenvocht misschien kunnen gebruiken om te verven?
Dat moest ik natuurlijk uitproberen en ik ben best tevreden over het resultaat (al moest ik de wol wel twee keer wassen voordat de bietenlucht er af was)

Dan nog even over het groen/witte bolletje links voor: daarvoor heb ik een bolletje 'Sara" getwijnd met een bol groen die ik nog over had van de vilttas  die ik in 2014 had gemaakt. Nu moet ik wel toegeven dat dat twijnen nog niet perfect is gegaan: het groen en wit zijn wel om elkaar heen gedraaid, maar niet 'in' elkaar. Na het wassen van de streng was dat iets beter, maar nog niet perfect. En weer is het zo dat ik dat niet erg vind!

Tijdens het spinnen dacht ik natuurlijk regelmatig over wat ik zou gaan doen met het garen. Weven lijkt me superleuk met dit onregelmatige garen. Ik had een eenvoudig weefraampje uitgezocht op internet en aan H gevraagd of hij die voor mij wilde timmeren. Dat wilde hij wel, maar hij had een ander weefraam gezien dat misschien meer mogelijkheden bood:

foto: Ashford handicrafts

Zoiets wil hij voor mij gaan maken! De 'heddle' (hevel) met witte plastic doorvoer'reeds' heeft hij besteld. De rest wordt allemaal zelf gemaakt. Óók de kunststof knoppen met tandwielen eronder. H heeft namelijk sinds kort een 3D-printer en kan nu mooi oefenen.
Ik moet dus nog wel even geduld hebben vóór ik kan proberen te weven, maar ach, dan kan ik mooi nog even spinnen en in mijn bolletjesvoorraad op zoek gaan naar andere leuke garens om  mee te weven.

Spinnen

Vroeger (zo heet dat toch als het bijna 40 jaar terug is?😀) had ik een spinnewiel.

(ik heb een foto genomen van het fotoboek...geen topkwaliteit dus)

Van ongewassen schapenvachten (want die spinden zo fijn door de lanoline die erin zat) maakte ik garen en breide daar vesten van. Die vesten belandden daarna in de kast en kwamen er niet meer uit, want oh, wat prikten die dingen! Niemand in de familie of de vriendenkring wilde ze hebben. Jullie begrijpen wel dat de lol van het spinnen verdween.... Er bestond geen internet en ik kwam niet op het idee dat er andere dingen met de wol gemaakt konden worden.

Maar nu komt er veel leuks voorbij op internet en na lang twijfelen en nadenken heb ik de knoop doorgehakt: ik ga weer spinnen en zie dan wel of ik het leuk vind. Maar dit keer niet op een spinnewiel. Een dropspindle (spintol)leek me wel wat. Er staan veel filmpjes over op YouTube en ik heb er heel wat bekeken. Wat me tegenhield, was het feit dat er veel met de armen omhoog gewerkt wordt. En toen....toen kwam ik de Bogway Handspinner tegen van Low Lands Legacy (klik). Ja dat was wat ik zocht! Mooi klein en handzaam (kan mee onderweg), niet zwaar en er kan gesponnen worden in verschillende houdingen.

Hier is een korte demonstratie van de handspinner. Op dit filmpje laat Cécile Sarneel van  Spinner Of Yarns (Marloes, jij kent haar geloof ik?) zien hoe de handspinner werkt.  Zij houd de draad die gesponnen wordt omhoog, de man naast haar houd de draad horizontaal. Voor mij is dat perfect: zo kan ik regelmatig wisselen van houding.

De Bogway is gemaakt van gerecycled hout en wordt geleverd met wat gekleurde wol om te beginnen.

Natuurlijk wilde ik het meteen proberen!

Om te breien is dit natuurlijk niet perfect; het is niet overal even dik. Maar dat wíl ik ook niet: ik wil namelijk geen kleding breien van de gesponnen wol. Ik denk meer aan tassen, weven, wandkleedjes, doosjes of wat voor anders leuks dan ook. Geen idee of dit gaat lukken hoor: ik ben op ontdekkingsreis!

Oh ja, die onregelmatige draad noemen ze op internet 'Artyarn'.  Mooie naam!

Kijk eens wat stoer: mijn eerste handgesponnen bolletje!

Welke wol ik ga gebruiken? Ik heb een halve schapenvacht gekregen (ik kon 5 hele krijgen, maar dat leek me wat veel😃) maar ik heb ook wat lontwol aangeschaft. Daarover meer in een volgend blogje over spinnen!